Czy my w ogóle potrafimy świętować w ten sposób?

Chyba nie.

4 czerwca – rocznica „obalenia komuny”: Obchody przebiegły ogólnie poprawnie, ale z dość sporym zamieszaniem i małymi kłótniami, szczególnie sprawa miejsca – Kraków, Gdańsk, Warszawa. Nie faworyzując nikogo, uważam że prezydent miał rację  wyjeżdżając do Gdańska, wszak nawet niektórzy Krakowianie zdecydowali się na wyjazd tego dnia nad morze.

6 czerwca – 30 rocznica pierwszej pielgrzymki Jana Pawła II do Polski: Świętować chyba jest co. A świętujemy? Owszem, ale marnie. Są co prawda obchody w Warszawie, ale frekwencja i rozgłos nie takie, jakich można by się spodziewać (sam jestem również temu winny bo byłem zapraszany przez wiele osób, ale odmówiłem). Sądzę że większość Polaków nawet nie wie o takiej rocznicy. Do tego zbieżność imprez, bo dziś odbywa się coroczna Lednica, gdzie pojechało wielu, którzy mogli być w Warszawie.

Trzecia sprawa, już niekoniecznie polska to 65 rocznica lądowania Aliantów w Normandii. Tym razem to Francuzi nie potrafią godnie uczcić tego wydarzenia. Na obchody zaproszono małą część z grona ludzi, których zaprosić należało. A całość miała charakter głównie polityczny. Nawet Google na dzisiejsze logo wolało wybrać Tetrisa zamiast rysunku transportowców i spadochroniarzy przejmujących francuskie wybrzeże.

Edit: 7 czerwca – polskie święto dziękczynienia, co prawda tylko katolickie, ale tym razem całość odbywa się w należytym porządku (choć wokół kontrowersyjnej świątyni).

(Miałem również napisać o rocznicy wydarzeń na Placu Tiananmen, ale to nie za bardzo pasuje do kontekstu.)

Na koniec trochę kontrowersyjny apel: Zepsujmy „porządek” świata i spróbujmy się cieszyć z dobrych rzeczy!

*Jestem zbyt młody żeby miec co wspominać – w żadnym z wymienionych wydarzeń nie brałem udziału, ale widzę jak bardzo te wydarzenia zmieniły MÓJ świat.

Jej temat to: Klasyczny pamiętnik a internetowy blog – podobieństwa i różnice. Omów zjawisko na wybranych przykładach.

Tekst, który jest zapisem tego, co mówiłem podczas egzaminu znajduje się w rozwinięciu tego wpisu.

Klasyczny pamiętnik a internetowy blog – podobieństwa i różnice. Omów zjawisko na wybranych przykładach.
Trudno definitywnie określić, czym jest pamiętnik i jakie teksty, a raczej zbiory tekstów można za nie uznać. W takim razie najlepiej posłużyć się jak najogólniejszą definicją.
Jak podaje Wielka Interaktywna Encyklopedia Multimedialna
Pamiętnik jest relacją piśmienniczą odtwarzająca autentyczne wydarzenia, których autor był uczestnikiem bądź naocznym świadkiem, przekazująca także osobiste refleksje i przeżycia wewnętrzne związane z opisywanymi faktami. W centrum zdarzeń znajduje się zawsze autor, co przesądza o autobiograficznym charakterze pamiętnika.

Jeszcze trudniej znaleźć odpowiednią definicję bloga.
Bardzo ogólną, trochę techniczną, a zarazem prostą definicję, czym zwykle jest blog, przedstawia Dominik Kaznowski w książce Nowy Marketing:
„Blog to, najprościej ujmując, rodzaj serwisu internetowego. Jego charakterystycznym elementem jest układ wpisów zamieszczanych kolejno, rozpoczynając od najnowszego. Aby móc nazwać stronę WWW blogiem, poza samym układem i funkcjonalnościami powinna ona wyrażać osobowość lub poglądy autora. To właśnie uporządkowana chronologicznie, osobista perspektywa przedstawiania lub relacjonowania wydarzeń jest cechą wyróżniającą go spośród innych rodzajów witryn internetowych.”

Zatem, najważniejszą rzeczą odróżniającą definicje bloga i pamiętnika jest to, że klasyczne pamiętniki pisane są na papierze, zaś blogi tylko i wyłącznie w formie elektronicznej i ta różnica z pewnością determinuje kolejne różnice. Druga sprawa to chronologiczność treści: blogi prezentowane są od ostatnich wpisów, zaś pamiętnik całkiem odwrotnie, tzn. najpierw widzimy pierwszy wpis, a dopiero potem kolejne.

Pamiętniki zaczęto pisać już w starożytności, pisali je między innymi uczeń Sokratesa – Ksenofont, czy słynny władca Rzymu – Juliusz Cezar. Nie były to jednak dzieła wielkie literacko, ale pokazały, że potrzeba spisywania historii istniała odkąd powstało pismo.
Prawdziwy rozkwit pamiętnikarstwa nastąpił u zarania czasów nowożytnych. Było to spowodowane chęcią relacjonowania wypraw do nieznanych miejsc. Odkrywano wtedy nowe lądy, poznawano nowe kultury. Dla ludzi, którzy brali w nich udział sprawą priorytetową było przekazanie informacji o tym, co widzieli, kogo widzieli, co czuli.
Dalszy rozwój pamiętników, następujący w baroku, nakreślił kierunek, w którym pamiętnikarstwo podąża do dnia dzisiejszego.

Historia blogów jest bardzo krótka. Istnieją około 15 lat. Wywodzą się z prywatnych stron internetowych, na których oprócz informacji o danej osobie zaczęto pisać różne prywatne teksty. Początkowo nie definiowano ich tak jak teraz; miały być zwyczajnymi pamiętnikami. Zaczęły powstawać tylko dlatego, że niektórzy ludzie przestali pisać rysikiem na kartce, tylko zaczęli robić to za pomocą komputerowej klawiatury.
17 grudnia 1997 roku Jorn Barger wymyślił termin „weblog”, którym zaczęto nazywać internetowe pamiętniki. Półtora roku później Peter Merholz, podzielił termin ‘weblog’ na dwie części – „we” oraz „blog”, co można przetłumaczyć z angielskiego jako „my blogujemy”, zrobił to podobno dla żartu. Ale termin „blog” bardzo szybko się przyjął.
Od 1998 r. zaczęły powstawać serwisy internetowe umożliwiające prowadzenie blogów.
Aktualnie blogi cały czas prężnie się rozwijają. Ciągle wymyślane są nowe sposoby i rodzaje blogowania.Praktycznie od samego początku istnienia blogów zaczęła się wokół nich tworzyć swoista sieć społeczna. Działo się tak przez to, że określone blogi były czytane przez określone grupy osób, a wpisy na blogach były komentowane.
Grupę społeczną wiążącą ze sobą osoby blogujące (czyli blogerów) nazywamy blogosferą.

W kontekście tworzenia grup społecznych trudno odnaleźć jakieś mocne podobieństwo blogów i pamiętników, ponieważ komentowanie w klasycznych pamiętnikach praktycznie nie istnieje.
Mówiąc dalej o społeczeństwie, można zwrócić uwagę, że pierwsze pamiętniki były pisane jedynie przez członków elit, zaś blogi, praktycznie od samego początku przez zwykłych ludzi.

Poza tym istnieje cała masa podobieństw pomiędzy pamiętnikami a blogami.
Po pierwsze każde z nich jest w pełni subiektywne. Autorzy choć mogą bać się krytyki, to nie unikają pisania na trudne tematy, a czasem nawet sami krytykują zachowania innych.
Druga sprawa to powód pisania. Istnieją dwa główne powody pisania pamiętników: Pierwszy to taki, że istnieje wśród wielu ludzi potrzeba utrwalania dat i wydarzeń z własnego życia; Drugi: pamiętnik zwykle służy to przekazaniu swoich opinii i refleksji innym (czytelnikom), zebraniu myśli, wywołaniu przemyśleń – dlatego właśnie Samuel Maskiewicz pisze na początku swojego pamiętnika „sam sobie gędę, sam wesół będę”.

Kolejnym wyraźnym podobieństwem jest wszechobecny synkretyzm. Zarówno w klasycznych pamiętnikach, jak i w blogach występuje niemal całkowita dowolność w pisaniu, jednak wiąże się z tym też pewna różnica. Otóż w klasycznych pamiętnikach istnieje dowolność w stylu pisania, zaś w blogach ponadto ma miejsce wymieszanie różnych sztuk – tekstu z obrazem, muzyką, filmem.

Na pewno wielką różnicą jest perspektywa czasowa pisania pamiętników. Blog pisze się na bieżąco, a jeśli pisze się o rzeczach dawnych, to nie po to by je opisywać, ale by ich przykład nawiązywał do wydarzeń teraźniejszych. Z klasycznymi pamiętnikami bywa różnie, ale znamy całą masę pamiętników będącymi wspomnieniami z wydarzeń, które miały miejsce na długo wcześniej.

Jednym z takich pamiętników jest utwór J. Ch. Paska. Pamiętnikarz ten był żołnierzem, który w swej młodości brał udział w wojnach i wiele podróżował. Swoje Pamiętniki zaczął spisywać dopiero po skończonej karierze wojskowej. Zapewne stało się tak dlatego, że chciał usystematyzować swoje wspomnienia. Jego Pamiętniki napisane są w tak przyjazny i zabawny sposób, iż samoistnie nasuwa się myśl, że niektóre z opisywanych historii są poubarwiane dla atrakcyjności tekstu.
Język Paska jest podobny do gawędy.

Pamiętniki Paska warto porównać z blogiem dziennik.podróży Macieja Laskowskiego.
O ile Pamiętniki Paska były pisane z ogromnej przestrzeni czasowej, to dziennik.podróży pisany jest na bieżąco. Autor podróżuje po całym świecie, podziwia krajobrazy, poznaje kultury. Podróżuje z laptopem w plecaku i kiedy tylko nadarzy się okazja, podłącza się do Internetu, pisze o tym co zobaczył i klikając w przycisk „publikuj” dzieli się swoimi przeżyciami ze wszystkimi czytelnikami. Nie ma tutaj czekania, odkładania pisania na czas powrotu do domu, pisze się od razu, a dzięki temu jego teksty są napełnione emocjami, szczerością.
Potęgę tego bloga stanowi oprócz tekstu obraz i dźwięk. O ile w klasycznych pamiętnikach panowało wymieszanie stylów literackich, to w blogach oprócz tego możliwe jest połączenie różnych sztuk.
Autor tego bloga do tekstu dodaje zdjęcia, nagrane filmy, do filmów dogrywa swój ustny komentarz i muzykę. Może tym samym przekazywać więcej, lepiej, skuteczniej. Wszak obraz potrafi zastąpić wiele linijek tekstu.

I właśnie dlatego powstaje wiele tzw. fotoblogów.

Przykładem fotobloga jest blog Akwarium. Autorka hobbystycznie zajmuje się robieniem kolczyków, a publikując zdjęcia chwali się efektami swojej pracy.

Powstają również wideoblogi i blogi dźwiękowe, jednak ich prowadzenie jest stosunkowo trudne i rzadkie.

Wracając do pamiętników pisanych na kartce, warto zwrócić uwagę na Pamiętnik z Powstania Warszawskiego autorstwa Mirona Białoszewskiego.
Autor tego pamiętnika był dziennikarzem. Jednak na potrzeby spisywania wspomnień, użył języka potocznego, jego zdania są pourywane, krótkie, czasem chaotyczne. Jest tak dlatego aby jak najdokładniej przedstawić czytelnikowi realia wojenne.
Ponadto, chociaż cały prawie 200 stronicowy pamiętnik jest pisany ciągiem, bez jakiegokolwiek podziału na dni czy rozdziały, to Białoszewski nie boi się pisać co i raz o całkiem innych rzeczach. Stosuje on takie wtrącenia, że czytelnik nie zawsze wie o czym jest mowa w danej chwili.
Poza tym bez znajomości koncepcji, w tym przypadku ogólnego zarysu mapy Warszawy, trudno jest w pełni zrozumieć to, co się czyta.

Analogię do takiego sposobu pisania odnajduję w mikroblogach, tzn. blogach, które w swojej konwencji zakładają zwięzłość wypowiedzi, a każdy wpis na takim blogu nie przekracza określonej liczby znaków, np. 160, a dokładnie w mikroblogu radek.blip.pl. Autor tego bloga, podobnie do Białoszewskiego, jest redaktorem jednego z polskich portali internetowych, a chaotyczność i różnorodność wpisów jest odzwierciedleniem jego pracy. Również w tym przypadku ważne jest poznanie pewnej koncepcji, bo nie znając autora tego mikrobloga, lub środowiska w którym żyje trudno jest zrozumieć znaczną część jego wpisów.

Podsumowując zbiorę niektóre podobieństwa i różnice blogów i klasycznych pamiętników.
Po pierwsze na pewno motyw pisania jednych i drugich jest podobny. Autorzy chcą zebrać swoje własne myśli i przekazać to innym.
Podobieństwa to także dowolność w sposobie pisania, czyli synkretyzm i dobór określonej tematyki – zwykle autorzy trzymają się jednego głównego tematu, określonego na samym początku.
Również w większości pamiętników i blogów język podobny jest do potocznego, bo dba się nie tyle o zachowanie piękna wyrazu, a o przekazanie piękna i ważności opisywanego wydarzenia.
Ponadto autor zwykle czuje, że robi coś ważnego, to o czym pisze jest świadectwem nie tylko dla jego samego, ale przede wszystkim dla czytelnika
Analogia występuje również na płaszczyźnie rozwoju. I jedne i drugie rozwijały się w sposób podobny, jednak wiąże się z tym dość wyraźna różnica: otóż klasyczne pamiętniki zmieniały się przez wieki, zaś blogi istnieją bardzo krótko.
Ponadto ważną różnicą jest szybkość i sposób publikacji. Dawniej od napisania do publikacji mogły mijać nawet długie lata, a kolportaż takich tekstów odbywał się zazwyczaj od ręki do ręki wśród rodziny czy przyjaciół. Dziś blogi, jak pokazuje przykład dziennika podróży, mogą być pisane i czytane w dowolnych miejscach, a okres od napisania do publikacji zależy tylko od chęci autora i tego, ile zastanawia się czy kliknąć „publikuj” czy może jeszcze poczekać.
Pozostałe różnice są tylko pochodnymi tych wyżej wymienionych.

Na sam koniec chciałbym zastrzec, że podobieństwa i różnice między blogami a klasycznymi pamiętnikami są bardzo różnorodne i złożone, ja jednak zwróciłem uwagę na te, które najbardziej dotyczą mnie.

Odnośnie matury to kilka osób prosiło mnie o publikację prezentacji z polskiego. Zrobię to, ale w stosownym czasie. Muszę ją trochę wyedytować ze słowa mówionego na pisane, itp.

Nadszedł teraz czas żeby wziąć się porządnie za siebie i to bardziej niż przedtem. Tak! Bardziej niż w przygotowaniach do matury. Dlaczego? Choćby dlatego, że oczekuję od swojego życia lepszych wyników niż tych, których spodziewam się z matury.

I tu następuje prośba i pole do popisu dla zawodowych doradzaczy, których Internet jest pełen, a wiem że i tu kiedyś zaglądali. Otóż poszukuję rozsądnego zajęcia, przynajmniej na czas do rozpoczęcia studiów, ale chętnie i na później. Jakie to zajęcie? Nie wiem. Może to być praca, może nauka czegoś nowego, może jakieś zajęcie z pożytkiem dla innych. Ważne żeby było to coś z korzyścią na przyszłość, ale również na dzień dzisiejszy. Nie znaczy to, że nie mam co robić. Wręcz przeciwnie! Mam aż za dużo rzeczy na głowie, ale chyba umiejętnością jest możliwość rezygnacji z niektórych na korzyść innych. A dobrze mieć również sposób na uniknięcie obowiązków, które są mi narzucone, niewiele mi dają, a do tego są nudne jak flaki z kisielem.

P.S. Z tym zajęciem to serio piszę, chętnie przyjmę jakąś pracę, choćby na ćwierć etatu, najlepiej przy słowie pisanym i/lub komputerze, choć niekoniecznie. Ważne by była ciekawa i rozwijająca.

Sugestie i wszystko z tym związane proszę wpisywać w komentarzach.

Dziękuję

Jedynie spać chce mi się bardziej niż wczoraj.

Swoją drogą zapraszam do zastanowienia się nad prezentem dla mnie

Czerwona flaga Chin

Dziś podczas oglądania ceremonii otwarcia Igrzysk Olimpijskich w Pekinie naszły mnie pewne przemyślenia na temat Chin.

Czy Chiny są państwem idealnym?

Czy komunizm jest idealnym ustrojem dla tego kraju?

Czy jesteśmy w stanie zrobić coś wobec takiej potęgi?

Słyszałem kiedyś teorię jakoby wielkie imperia świata trwały około 400 lat, tak przynajmniej wynika z obserwacji historii. Potęga Chin trwa od tysięcy lat…

I jeszcze jedno: ceremonia otwarcia Igrzysk rozpoczęła się 8. 08. 2008 o godzinie 8:08 czasu pekińskiego, 8 w symbolice judaistycznej to symbol doskonałości, nieskończoności, a odwróconą ósemką w matematyce oznacza się nieskończoność.

Strach się bać.

Dopiero co dowiedziałem się, że dziś niemal obok mnie „odbył się” (podobno ogólnopolski) strajk sadowników. Nie pisałbym o tym, gdyby nie to, że ja, osoba bardzo mocno zainteresowana tematem, dowiedziałem się o tym na samym końcu, czyli po fakcie.

Ale do rzeczy. Strajk miał się odbyć z racji zbyt niskich cen owoców, o jego organizacji było coś słychać, ktoś coś szeptał, że coś może będzie, ale żadnych szczegółów, nic oficjalnie.  Aż tu nagle dziś podczas rwania wiśni dzwoni do mojej mamy jej siostra i zaczyna opowiadać o tym jak widziała w TVP3 (bądź też TVPinfo) relację ze „strajku”. Na całą akcję przyjechał wójt gminy, media i… chyba nikt poza nimi.

Taka łubianka wiśni kosztuje w skupie od 2,1 do 2,7 zł

Opisywany „strajk” mało tego, że nie przyniósł efektów, których oczekują rolnicy to może dodatkowo przysporzyć wiele problemów sadownikom. Dlaczego? Można rzec, że wina leży po stronie sadowników, bo nie przyszli strajkować. A nie przyszli bo organizator ich nie poinformował. Pytanie tylko kto ten strajk organizował? Póki co nie posiadam takich informacji, ale postaram się tego dowiedzieć. Temu komuś zapewne zależało na tym żeby nie poinformować osób zainteresowanych sprawą, ale za to zwołał media. Dziwna sprawa… Mało tego, media pokazały, oprócz relacji z tego wydarzenia, informacje o cenach owoców. Ceny były faktycznie dość prawdziwe, ale dotyczyły czereśni, które już się kończą i to normalne, że ich cena jest wysoka oraz śliwek, których ceny są bardzo różne, w zależności od odmiany, jakości i miejsca zakupu.

Dla przeciętnego obywatela czy internauty sprawa ta może wydać się błachą, ale z moich obserwacji w Polsce od jakiegoś czasu panuje przekonanie, że sadownicy to grupa rolników, która i tak zarabia najwięcej, a ciągle domagają się jeszcze więcej. Nie jest to prawda, a taka prezentacja tego problemu w mediach prowadzi właśnie do takiego myślenia mas. Mam nadzieję, że chociaż osoby, które to przeczytały nie będą tak myślały…

Głowiłem się dość mocno nad tym jakiej odpowiedzi mu udzielić, ale jakoś nic sensownego nie mogłem wymyślić. Bo z jednej strony zaczynałem myśleć o „radiach” internetowych, z drugiej zastanawiałem się nad innymi niż youtube serwisami z filmami, nad serwisami do przechowywania zdjęć i nad całą masą innych rzeczy.

Również zacząłem się zastanawiać czy może nie prowadzone są jakieś rankingi czy coś podobnego na temat chociażby jakiegoś jednego rodzaju multimediów. Chyba jednak nic takiego nie istnieje.

W końcu zacząłem pytać innych. I tak jak w moim przypadku, tak samo oni mieli ogromne problemy ze wskazaniem klarownych odpowiedzi, mieli takie same wątpliwości, jakie wyżej wskazałem.

Jednak jak wiadomo „w kupie siła” i po przedyskutowaniu sprawy z kilkoma osobami i własnym głębszym przemyśleniu, dokonałem wyboru: youtube.com, sex.com i last.fm. Wybór był trudny jak cholera i nie dokońca wszystko uznaję za pewnik, ale coś koledze musiałem odpisać

Dlaczego akurat taki wybór? YouTube to raczej największy serwis jeśli chodzi o filmy; sex.com tak naprawdę nie wiem, bo nigdy nie wchodziłem na tą stronę, ani nie zamierzam tego robić, ale jedna z osób była pewna, że to ogromny serwis, nie wnikam :> ; last.fm – tu się trochę wahałem, bo z jednej strony jest to serwis z ogromną bazą plików muzycznych, ale czy największą? Tego niestety nie wiem i nie wiem jak to sprawdzić i porównać z innymi tego typu serwisami.

I co dalej? Zawsze miałem problemy z segregacją wiedzy, którą posiadam, tak samo jest w tym przypadku i chyba czas najwyższy coś z tym zrobić i zacząć myśleć nad tym co wiem. Bo Przypominają się słowa Sokratesa „wiem, że nic nie wiem”.

Plany szlachetne, jakże piękne, ale…

Sprawy finansowe: Nie wyobrażam sobie ilości pieniędzy, która będzie w stanie zrealizować te plany. Albo będzie to naprawdę ogrom pieniędzy, albo realizacja tego będzie na tyle cząstkowa, że zamiast zniwelować różnice, zwiększy je w niektórych środowiskach. Zwiększy to również (w zależności od wykorzystania) rachunki za prąd, ale to już lekkie czepianie się z mojej strony.

Sprawy techniczne: Nie bardzo wiadomo co to mają być za komputery, a raczej z jakim systemem. Domyślam się, że chodzi o Windows. I tu rodzi się problem – wirusy i inne podobne krzaczki. Osoba, która nie miała jak dotąd styczności z komputerem nie potrafi z niego korzystać, jeśli zaczną się jakieś problemy ze sprzętem bądź też z oprogramowaniem to kto pomoże? Oddajemy wtedy do serwisu bądź do znajomych. Jeśli częściej będzie się oddawało do serwisu, wtedy trzeba zatrudnić informatyków, zapłacić im i tu koszty dalej rosną. Można również zaproponować użycie systemów Linux, wtedy komputery stają się tańsze i bardziej odporne na awarie oprogramowania, ale za to musimy przeprowadzić dość trudne szkolenia. Ciekawi mnie jeszcze sprawa możliwości swobodnego korzystania ze sprzętu. Wielce prawdopodobne, że będzie to wyglądało podobnie do tego na jakich zasadach zakupywane są komputery do szkół przez Unię Europejską. Mianowicie, szkoła zobowiązuje się, że nie będzie instalowała przez bodaj pięć lat żadnych programów (chyba nawet aktualizacja systemu nie jest możliwa).

Sprawy umiejętności: Zastanawia mnie jeszcze sprawa szkoleń i co za tym idzie umiejętności, które będą posiadały osoby przeszkolone. Wiadomym jest, że w przypadku młodzieży naukę obsługi sprzętu można pominąć, bo jeśli nawet niewiele potrafią to szybko sami się tego nauczą. Jeśli zaś chodzi o osoby dorosłe (np. niepełnosprawne, którym wg zamierzeń komputery mają być rozdawane) to sprawa już się komplikuje. Z doświadczenia wiem, że zwykle na takich szkoleniach i tak mało kto czegokolwiek się nauczy. A do tego jak na takie szkolenie ma przybyć niepełnosprawny? Zapewne również trzeba zapłacić mu za przejazd.

Wariacje na temat dostawców internetu: Nie bardzo wiadomo w jaki sposób do gospodarstw domowych internet ma być podłączony. Domniemam, że przy pomocy Telekomunikacji Polskiej (udziałowcem spółki jest państwo), w takim razie rodzi się problem czy aby nie będą wspierane praktyki monopolowe. Co prawda istnieje też możliwość wykorzystania możliwości innych firm telekomunikacyjnych, ale zapewne również w tym przypadku zostanie wykorzystana linia TP. Nierealnym jest aby państwo tworzyło swoją własną platformę połączenia z Internetem.

Podsumowując: Tak jak już wcześniej napisałem, uważam ten pomysł za szlachetny, ale boję się, że w wielu przypadkach może wyniknąć z tego więcej problemów niż korzyści. A brak ujednoliconego systemu rozdawania komputerów może prowadzić do ogromnych nadużyć w samorządach.

Zatem postanowiłem przyjrzeć się blogosferze od nowa, tak aby znaleźć w niej młodego ducha, a zarazem może trochę inne spojrzenie na świat. Wiadomym jest, że nie znajdę wiele nowego (i trzymającego poziom), ale mam wrażenie, że będzie warto. Szczególnie, że jakim prawem mam oczekiwać, że ktoś przeczyta czasem coś mojego, młodego, skoro sam nie czytam podobnych rzeczy.

Oczywiście liczę na przychylność życzliwych ludzi i podsuwanie pewnych propozycji.

*Istnieje jeszcze możliwość, że czytam coś pisanego przez młodzież, a nie wiem kim jest autor. Choć uważam to za mało prawdopodobne.